» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

خیلی وقتا من برای رسیدن به هدفی که میخوام به چیزایی واصل میشم که ازشون متنفرم ولی خب هدفه اونقدر مهم هست که به خاطرش هرکاری بکنم..
مثلا من از قهوه متنفرم ولی باید بخورم که خوابم نگیره چون فردا امتحان دارم
از اون دختره ی ردیف وسط ،نیمکت سوم ،سمت راست جدا بدم میاد و قبل امتحان مجبورم سوالمو از اون بپرسم...

.

.داشتم فکرمیکردم اینا مثال ها خیلی کوچیکیه....

اما سعیم در اینه که به مقیاس های بزرگتر نرسه...

داشتم همینجوری وبلاگا رو میخوندم ،یکی نوشته بود ،نتیجه ی قدم اولم برای فراموشیت ،اینه که دو روز رمز وبلاگ و اینستا و جیملم رو بار اول اشتباه میزنم...
.

ده ثانیه طول کشید تا لود شم و منظورشو بفهمم..
.
.
.
یه وقتایی با عصبانیت،با ناراحتی،یا هر حس دیگه ای میام بنویسم ،مینویسم ولی ثبت نمیکنم، بعد میفهممچه قدر کار درستی کردم ،چه قدر از اون حس مثلا دو ساعت پیشم چیزی نمونده...
من حیث المجموع خواستم بگم خدا ثبت موقت رو نگیره ازمون..

هر بار کتاباتو دستم میگیرم،گذر زمان درست میشه مثل آب روون...هر بار کتاباتو دستم میگیرم،بیشتر به این واقعیت میرسم که برای نویسنده شدن به چیزی بیشتر از استعداد در کنار هم چیدن واژه ها نیازه..قسمت مخاطب نوشته شده نوجوان و من فکر میکنم برای فهمیدنت باید بیشتر از یک نوجوان بود...من هنوز مسخ اون جمله ایم

بعضی از کتاب ها هم هستن که دلت میخواد به آخر برسن و تهش رو بفهمی ،اما در عین حال نمیخوای با تموم شدنشون حس و حال خوبی که باهاشون داشتی ،تموم شه..

اینجانب در راستای بخشیدن شور ،هیجان،نشاط ،طراوت،شادابی و...باشگاه ثبت نام کردم..یکشنبه جلسه ی اول رو رفتم و همه چی خوب بوداما از یکشنبه شب چنان کمرم بسته که حد ندارهیعنی حتی در برخی موارد موقع راه رفتن عادی هم درد میکنه...هیچی دیگه مامانم راه میره میگه ،نکرده کار که کاااار کنه..... . . . goodreads ش

از مامانم یک مقدار پول به عنوان کادوی روز دختر گرفتمنود و پنج درصدش رو رفتم پردیس کتاب خریدم...به این ترتیبمردی به نام اوهپاییز فصل آخر سال استگیلیادگتسبی بزرگمنبه کتاب خونم اضافه شد...پاییز فصل آخر سال است روخوندم تموم شد....به نظرم هر دختری میتونه یه قسمت هایی از خودش رو تو ،لیلا،روجا و شبانه پی

تف تف تف تو زندگی ای که

ساعت یازده تا دو کلاس داری

چهار تا پنج و نیم باز کلاس داری

هر کدومشون یک سرِ شهر

بعد با کلی امید واسه اتفاقای حال خوب کن میای خونه

و بازهم هیچ...

هیچ

و هیچ...

نداشتن یه چیزایی یک مشکله

داشتنشون هزار تاااا

ای وای از این دو راهی عقل و احساس...

از این همه نصیحت دور و بریا

از این همه بدشانسی من

از این همه ترس من

از این همه ترس من

از این همه ترس من...

که ای وای از این ترس من...